E agora cal é o plan?
Desde Dublín, María Golpe analiza o por que do pau que os irlandeses lle adicaron esta semana nas urnas ao Tratado de Lisboa.
Xoves 12 de xuño. Ás dúas da tarde, Margaret Kearney, do condado de Carlow, estaba aínda por decidir que votaría no referendo. Margaret non entende que é o que gaña o país con aprobar o Tratado de Lisboa (raramente chamado ‘euroconstitución’ nos medios irlandeses), pero o que si que sabe é que Irlanda (coma outros países pequenos da Unión Europea dos 27) perderá o seu comisario en Europa 5 anos de cada 15.
"Somos un país tan pequeno, que a ninguén en Europa lle vai interesar o que teñamos que dicir", di Margaret, tentando decidir o seu voto lendo un artigo no Irish Independent. Pero o voto de Margaret está ben decidido xa antes de rematar de ler o xornal: coma outros milleiros de irlandeses, Margaret non ten nin unha idea aproximada de que vai o tratado (ninguén se preocupou en explicarllo á poboación – sería por algo), nin o que significa para o país nin as consecuencias que terá nas vidas diarias dos cidadáns.
E mentres que a campaña do NON se molestou en mandar unha mensaxe sinxela ao electorado: ‘se non sabes, vota non’; a campaña do SI (con todos os partidos políticos detrás, menos o Sinn Fein) perdeuse nunha batalla sen argumento conciso, tentando pórlle etiquetas aos cidadáns: os Pro-Europeos contra os Anti-Europeos – nun exercicio obsceno de maniqueísmo político sen substancia algunha.
Mira que ben nos ten ido en Europa, Europa agora conta con nós, vota SI (veña oh!) – foi a mensaxe do status quo, confiado na vitoria. Pero os irlandeses non o tiñan nada claro e a ninguén lle gusta que lle manden o que un ten que facer – sen dar un motivo convincente. Así o demostraron o 53,4% dos electores que se animaron a votar – NON a Lisboa (que non a Europa).
"Se votamos non, non perdemos poder, seguiremos a ser parte de Europa, pero non perderemos o noso comisario", explica Margaret, que tres páxinas máis tarde parece totalmente decidida polo non. "O tratado recorta o noso poder e a nosa voz en Europa. Votar non e un voto pola democracia".
Sorpresa e decepción no goberno e na maioría dos partidos políticos; sorpresa e alegría no Sinn Fein e Libertas (o grupo creado especificamente para promover o "non"). E agora, cal é o plan? Os representantes do goberno declaraban estupefactos que simplemente non o saben- tan seguros estaban da súa vitoria. O plan? Borrón e conta nova.
Comentarios (6)
Parabéns à Maria Golpe pelo artigo. Deixa mais perguntas do que respostas, mas é assim que vai a realidade. Parabéns de novo
O Plan é moi sinxelo, non preguntar á cidadanía, non sexa que diga que non aos plans dos dirixentes europeos.
Na fallida Constitución Europea Francia e Holanda dixeron que non, ¿solución? nen Francia nen Holanda preguntaron ao pobo que opinaban deste Tratado de Lisboa.
De 27 países de UE só Irlanda preguntou por este tratado, e ¡bingo!, dixeron que non.
A solución e ben sinxela, non preguntar e seguir adiante con esta Europa na que a cidadanía pintamos ben pouco.
Que maravilha conhecer a Irlanda por dentro, vista por uns olhos galegos atentos ao que se passa ali, aquí e na Europa toda.
Que cal é o plan agora? Que NON SE ENTERAN, señores ricachóns e burócratas da UE, que moitos cidadáns NON TRAGAN, e que non nos van dar colado pola 'porta traseira' e sen convocatorias a escasamente disimulada 'revisión' da Constitución Europea! Que os temos calados! Vostedes, que venden agora como 'liberdade' a xornada laboral de 62 horas (que lles había que conceder a 'liberdade' da facer a vostedes, señoritos plumillas, a poder ser nunha miña e con pico e pala).
Só con ánimo de polemizar mais, Cal é agora o plan dos do "non"?
#5 O plan dos do non? Os do non non teñen plan, porque ninguén lles pediu opinión, ou si? O non é un aviso, unha chamada de atención. A "construción" europea vai avanzar igual a pesar do que diga a cidadanía, e xa tivemos o exemplo canda os "non" de Francia e Holanda. E, por suposto, iso tamén o sabían en Irlanda cando foron votar o día 12.
No entanto, o plan dos do non tería algunhas cousiñas que si gustaría recoller, a saber: unha Europa na que non nos queira facer traballar 65 horas, unha hora na que unha "constitución" (aínda que sexa encuberta) sexa consultada á cidadanía, uns referendos que non sexan de mentira como o que houbo por acó fai un par de anos cos famosetes (que saberán eles?, Cruyff, Butragueño...) pedindo o si dunha forma totalmente acrítica fuxindo dos debates sobre o contido e incumprindo a lei (o goberno, en teoría, non pode orientar o sentido do voto nunhas votacións, só animar a votar; corresponde aos partidos políticos pedir o voto, pero xa lembramos, xa, como foi o conto), unha Europa que profese de forma activa o pacifismo...
En fin, os non son variados, pero en todo caso o que debería comportar este non é unha parada para dialogar desde diferentes puntos de vista o camiño a seguir, e fuxir dos debates endogámicos da capital europea, onde practicamente falan sempre os mesmos para dicirse o que xa saben, o bós que son e o equivocados que están os irlandeses.
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
GZ-Sete
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto