Vieiros

Na vitoria de Obama, vexo, en troques, unha pequena vitoria de África. A primeira media vitoria en moitos anos e, ademais, unha vitoria que ten un aquel de educativo para moito africano e afroamericano común e para moito líder de medio pelo. O éxito do senador Obama éo tamén para os que comparten a súa etiqueta racial, pero ten unha mensaxe clara en contra do vitimismo. O cambio de era podería ter que ver con iso máis ben: acabouse o chorar e pedir, alegando un pasado de espolio e abuso, por máis que o pasado sexa certo. Os negros, como os xitanos, os amarelos ou os violetas, poden. E, xa que logo, deben. Por suposto que cómpre remover os atrancos, compensar os déficits, cooperar e investir a favor deles, pero, para chegar, eles “deben”. O paternalismo é tan malo, paralizante e estéril, como o vitimismo.
 
Hai outros elementos salientables no cambio que se produce nos Estados Unidos. Coido que estamos pasando páxina do tremendo integrismo de dereita, branco, evanxélico-calvinista, tan amigo da razón militar e da invocación a Deus para aniquilar ás persoas. Disque as profundas convicións relixiosas de Obama non lle impiden, senón ao contrario, ter criterios progresistas no ético e no social. Xa non estabamos afeitos a semellante evidencia. As tebras da época Bush envileceron moitas cousas, entre elas, o feito de ter convicións relixiosas.     Ou sexa que benvido mil veces o cambio, pero con moderación de ánimo, pera evitar desencantos absurdos. Dun presidente imperial non hai que agardar que o faga ben. O poder é demasiado absoluto para iso. Pero chega ben con agardar que non faga cafradas. E se ademais dá no cravo, mellor que mellor.