Vieiros

Coincide o trebón, precisamente, con toda a polémica sobre o desenterramento das vítimas da represión falanxista e franquista da guerra e posguerra. Por suposto que todo está politicamente connotado, pero resulta moralmente difícil defender o esquecemento e o pasar páxina, como se aquela aniquilación sistemática do adversario –e, de paso, do rival de moceo, ou do veciño molesto, ou da que me miraba mal- fose un mal menor, ou necesario, ou inevitable. 

Non só foi o maior crime da historia española do pasado século, senón que –para os cristiáns- ten unha dose extra de ignominia e indignación: en demasiados casos, tanto como para chegar a ser norma xeral e a postura institucional, a Igrexa bendiciu – en moitos casos tal cal, con cura e auga bendita- aquelas execucións ilegais.  

O seguimento de Xesús é o seguimento dun crucificado polo poder relixioso e político. Esta afirmación incuestionable resultaría suficiente para deixar clara a perversión histórica, o “cambio de lugar” social dos predicadores con respecto ao predicado. Xa non digamos se acudimos á mensaxe e á causa de Xesús, aos motivos que o levaron a ser executado. Daquela a simpatía cos represaliados resulta aínda máis evidente. 

Con todos os respectos a sor Maravillas ao señor Bono e ao Opus Dei: antes de resultar “civilmente” aceptable a lembranza da tenebrosa Igrexa de sor Maravillas, aínda falta moita contrición, bastante reparación moral e toneladas de humildade na Igrexa xerárquica. E, sobre todo, falta unha longa e pendente travesía desde a posición de prepotencia moral e alianza histórica cos poderes máis retrógrados a un saber estar coas vítimas da historia e as causas humanas xustas.