OUTRA VACA NO MILLO
No principio foi Bush, como puido ser outro calquera
Dende o intre mesmo en que a crise de finais do 2007 se converteu na Gran Desfeita do século, foron agromando aquí e acolá as voces da ortodoxia neoclásica-keynesiana ladrando contra o demo do libre mercado, a quen culpaban de tódolos males que nos viñan enriba. Levaban décadas ó agache, agardando que rebentara todo para poder sacar a cabeza dos tocos académicos e ministeriais, e berrar aquelo da miña e tódalas nais “¡Estívoche ben! ¿Viches? ¿Non cho dicía eu?” A min as súas contas non me cadraban, porque botarlle as culpas de todo ó libre mercado cando en tódalas economías occidentais o peso do gasto público anda preto do 50% do PIB parecíame unha comenencia de xente con pouca catadura moral ou intelectual. Ou ámbalas dúas á vez.
Diante miña tiña as consecuencias: Un regueiro incesante de quebras empresariais e milleiros de traballadores viaxando cara a ningures. Alén da diminución da cifra de negocio e beneficio, o estrangulamento financeiro aparecía como factor decisivo en case todos os peches patronais. De socate, os bancos xa só tiñan cartos para quen non llos pedía; o resto deles precisábanos para recompoñer os balances de seu, enfermos de productos derivados e activos sobrevalorados. ¿E logo como un sector tradicionalmente tan serio e cabal chegou a tales estremos? Pois seica que por mor dunha competitividade exacerbada, que os fixo caer nas redes da especulación mais frenética e arriscada que se teña visto; e por fallos na regulación do sector, que propiciaron o nacemento de chigres financeiros fóra de calquera tipo de control. Toleounos o aire viciado do libre mercado. Ou eso foi o que nos contaron os gurús do keynesianismo redivivo. E morra o conto.
Claro que, se un sigue remontando o río da historia, resulta que no ano 1999, en plena crise das punto.com, o señor Bush gañou a Presidencia dos USA e como lle interesaba unha recuperación a lume de carozo, optou por unha política de carto barato que mantivo durante os seus dous mandatos –a tanto foi a cousa que, no ano 2007, a base monetaria dos USA dobrara xa a cifra de 1994-. Nese ano 1999, cunha taxa de aforro do 2% e un investimento do 15%, a lóxica económica suxería un alza nos tipos de xuro norteamericanos, para estimular o aforro interno, moderar o crecemento da burbulla inmobiliaria e frear a especulación nos mercados financeiros. Porén, trunfou a lóxica política, que cobizaba manter a economía boiante para enfrontar con garantía os seguintes procesos electorais. E aquel maná crediticio deu no que todos sabemos, do que é mal.
O republicano Bush accedeu ó poder grazas á crise do 99, e perdeuno pola de 2007, que el mesmo alimentou, a cal propiciou o trunfo do demócrata Obama, que comezou xa a poñer os cimentos da seguinte. A Política vai por un lado e a Economía por outro. Entremedias nós, temperando da vida.
Comentarios (11)
Os bancos din que non teñen diñeiro "corrente" para emprestar. Eu teño catro cadelas no banco, gardadas para unha enfermidade. O soldo que gaño faime boa falta para ir tirando, e as veces non abonda. Resulta que me cobraron 14 euros por ter unha tarxeta que uso para ir sacando o diñeiro que preciso. Fun a outra entidade bancaria coa idea de abrir unha conta e traer ese diñeiro para ela. A moza que me atendeu díxoma que se quería unha libreta tiña que pagar 14 euros ao ano por ela, e se quería una c/c que me cobraban 20 euros. ¡ Manda carallo, que me cobren por meterlle alí o pouco diñeiro que teño¡ Mágoa que é tan pouco que non me chega para comprar un coche novo e tirar o que teño, que xa ten perto duns vinte anos. Ao mellor un día saco o diñeiro do banco e metoo nun garrafón na adega, alá na aldea.-
¿Pero realmente é vostede militante do BNG? E que se lle nota unha deriva no discurso un chisco perigosa...
Ha ser das pírulas, condedelrio. O día que me esquezo de tomalas, xa ves no que da. Pero cando as tomo, vou temperando.
Ben, e os gaños especulativos, onde paran? Como sempre, esquécemos o máis importante: este sistema económico prima a acumulación de capitais monetarios e financeiros. O lugar: os paraísos fiscais. Pero é que nin vonMises, xa non digamos monseñor Obama, se lembra do asunto. Van ser as pílulas de marras que afectan a memoria anterógrada.
Unha política keynesiana anticiclica (aumento do gasto publico e baixada de impostos) en épocas de bonanza produce unha burbulla que sempre acaba por estoupar. Mais iso non é keynesianismo, iso é Reeganismo. Keynes avogou pola intervención niveladora do estado rente os ciclos económicos, si a un ciclo de expansión económica lle xuntamos unha política pública de aumento do gasto é diminución de impostos pos o final pasa o que pasa, pero non lle botemos a culpa o Keynes. No fondo de toda esta loucura de política inaugurada por Reegan latexa a decadencia dos USA como gran potencia económica mundial, e é que por moito banco moita garabata, moito enxeñeiro financeiro e moita oficina con vistas no piso catrocentos trinta, como nos baixos non haxa xente currando nun almacén o resto é aire. (isto non é keynesianismo, aprendeumo miña aboa).
Bom artigo, tranqui é reaganismo, sim mas também zptismo,ou seja politiquismo, o défice é mui bonito o gastas ti e o paga outro, é a economía democrática.saudos,
grazas pola corrección, xa vexo que hai que se acorda e ata o bota de menos (i é que hai xente pa todo).
#2 Condedelrio, este José Luís é como é que ata se chama José Luís.
Seica pensas que os do Bloque son todos cadrados e uniformes como os bloques de pedra?
A xente que se esquece de tomar as pirulas de cando en vez e é un chisco perigosa dálle máis vida ao partido.
Parabén Jose Luís.
#8 Barcelos, tamén a min me gusta que haxa variedade. Era para meterme con el.
Estar estívolles ben; pero...estívonos ben? (algho tamén).
E tómame a medicación, que senón xa ves o que pasa, raio!
Novo comentario
Se xa tes o teu nome en Vieiros, podes acceder dende aquí:
José Luís Sucasas
José Luís Sucasas Fernández naceu en 1959 en Cadrón (Lalín). Economista e enxeñeiro técnico informático, concorreu en 2003 e 2007 nas listas do BNG do seu municipio. Como escritor publicou dúas obras: O paxaro que ninguén ve (2002) e Soñaron buratos na terra (2003).
Máis opinións
- Un Soñar no Mar da Tranquilidade (09/03/2010)
- Sainete de tres no Currás (26/02/2010)
- Chámome Adolfo... Adolfo Domínguez (22/02/2010)
- Un niño de ratos roxos e nacionalistas (20/01/2010)
- A vida é puro conto, maiormente (05/01/2010)
- Un home remexendo no colacao (20/12/2009)
- Nin contigo nin sen ti teñen os meus males remedio (02/12/2009)
- A mosca xaxá e mailo gobernador (20/11/2009)
- Os enredantes (06/11/2009)
- Non digas política, di Pepe (Blanco, Montilla, Cuiña, Crespo...) (23/10/2009)
- Iste vaise, aquel vaise e.. (13/10/2009)
- Aí vén o Santiago de estrelas cuberto (26/07/2009)
- A viaxe da pobreza segura á riqueza incerta (19/07/2009)
- Grazas polo paraíso (12/07/2009)
- A señora Lago, Galiza e máis eu (05/07/2009)
- Estamos feitos de consumo e produción (28/06/2009)
- Imos de mitin, ¿vés? (21/06/2009)
- A maioría silandeira (14/06/2009)
- O noso é chuzar (07/06/2009)
- A realidade contada (31/05/2009)
- Máis política. Menos relixión (24/05/2009)
- Na proclamación de Guillerme andei por aí (17/05/2009)
- Éxito e glamour na Consellaría de Economía e Industria (10/05/2009)
- Buzlightyear (03/05/2009)
- As ideas e mailas persoas (26/04/2009)
- Xogo, especulación, empresa (19/04/2009)
- A factura do hospital (13/04/2009)
- Economía de primeiros auxilios (05/04/2009)
- Por onde entra a calor, o frío tamén pode (29/03/2009)
- O cumio do G-2500: A refundación do nacionalismo (22/03/2009)
- O poder psicotrópico dos números (15/03/2009)
- Ademais o tractor é meu (08/03/2009)
- Eu tamén son K (01/03/2009)
- O futuro xa está aquí (22/02/2009)
- ¡Mira que somos reparados! (15/02/2009)
- Antroido electoral (08/02/2009)
- Balance dunha lexislatura (01/02/2009)
- Economía: Lección 1 (09/01/2009)
- A descuberta do punto G da economía (17/11/2008)
- A maldita especulación (03/11/2008)
- A proclamación de Quintana: eu non estaba alí (10/10/2008)
- A propósito de Steiner (16/09/2008)
- A historia sen fin de Santiago de Zebedeo (02/09/2008)
- As cousas como son, aínda que non o parezan (14/08/2008)
- Economía: lección 0 (28/07/2008)
- O día que toleou Virginia R. Mateos (01/07/2008)
- Hai un paquete para ti (17/06/2008)
- Deus, Eurovisión e nacionalismo (05/06/2008)
- Os beneficios para min, as perdas a repartir (22/05/2008)
- Galegos na corte do Rei Carolo (29/04/2008)
- A democracia no rural: 5.000 palcos da música (17/04/2008)
- Brainstorming á galega (03/03/2008)
- Así coma quen (17/02/2008)
- Eu non son español (01/02/2008)
- O inventor da apañadora de votos (24/01/2008)
- O primo de Rajoy e mailo meu cuñado cambote (08/01/2008)
- A xénese da cor maxenta (21/12/2007)
- Hai algo alén da política e dos políticos? (09/12/2007)
- Do amiguismo á discriminación positiva (20/11/2007)
- Un respecto para a política (08/11/2007)
Máis Alá, Fwwwrando, Galego.org, GZ-Deportiva, Canal Verde, Lusofonía, Irimia, Cartafol, Murguía
RSS
| Que é Vieiros?
| Que é o RSS?
| Creative Commons
| Publicidade
| Director
| O equipo
| Contacto